سلام به همگی دوستان گلم

گفتمش دل ميخري؟ گفت چند؟/گفتمش دل مال تو، تنها بخند/ خنده كردو دل ز دستانم ربود/ تا به

خود باز آمدم او رفته بود/ دل زدستانش به خاك افتاده بود

از دست زمانه تير بايد بخوري دائم غم ناگزير بايد بخوري صد مرتبه گفتم عاشقي كار تو نيست

بچه تو هنوز شير بايد بخوري

اگر روزي مُردم ، تابوتم را سياه کنيد تا همه بدانند سياه بخت بودم بر روي سينه ام تکه يخي

بگذاريد تا به جاي معشوقم برايم گريه کند ... چشمانم را باز بگذاريد تا همه بدانند چشم انتظار

معشوقم بودم ... و آخر اينکه دستانم را ببنديد تا همه بدانند خواستم ولي نتوانستم

عاشق هرکس شدم او شد نصيب ديگري *دل به هرکس دادم او هم زد به قلبم خنجري* من

سخاوت ديده ام دل را به هرکس مي دهم *شر م دارم پس بگيرم آنچه را بخشيده ام

نميگم دوستت دارم،نميگم عاشقتم،ميگم ديوونتم كه اگه يه روز ناراحتت كردم بگی ولش

کن دیوونست.

به خدا که عشق را تو دل همه بنده هاش نشوند

فهميدن عشق را چه مشکل کردند ما را ز درون خويش غافل کردند انگار کسي

به فکر ماهي ها نيست سهراب بيا که آب را گل کردند

فردا که بارون بیاد شاید زیر چتر تو باشم ... و از همین حالا خیس باروونم

 مراقب افکارت باش که گفتارت میشود... مراقب گفتارت باش که رفتارت

میشود... مراقب رفتارت باش که عادتت میشود... مراقب عادتت باش که

شخصیتت میشود... مراقب شخصیتت باش که سرنوشتت میشود

بیهوده مکن عمر گران صرف رفیقان ، عمر صرف کسی کن که دلش جان تو

باشد ، امروز کسی محرم اسرار کسی نیست ، ما تجربه کردیم کسی یار کسی

نیست

از برگ گل نازكتری از هر چه گویم بهتری ، بسیار خوبان دیده ام اما تو چیز

دیگری

به نام خدایی که پروانه آبی را آفرید

اگه يه روز آدما رو با رنگ بشناسن دوست دارم رنگت آبي باشه … كه مثل

آسمون هميشه رو سرم باشي .. مي ميرم برات

عشق چیست :. به كوه گفتم عشق چيست؟! لرزيد به ابر گفتم عشق چيست؟!

باريد به باد گفتم عشق چيست؟! وزيد به پروانه گفتم عشق چيست؟! ناليد به گل

گفتم عشق چيست؟! پرپر شد به انسان گفتم عشق چيست؟! اشك از ديدگانش

جاري شد و گفت: ديوانگيست

عكستو زدم جاي ساعت ديواري از اون موقع به بعد تو شدي تمومه لحظه هام

عمري با غم عشقت نشستم به تو پيوستم و از خود گسستم وليكن سرنوشتم اين

3حرف بود تورا ديدم ، پسنديدم ، گسستم

کاش بودي تا دلم تنها نبود تا اسير غصه ي فردا نبود کاش بودي تا براي قلب

من زندگي اين گونه بي معنا نبود کاش بودي تا لبان سرد من بي خبر از موج و

از دريا نبود

دل هیچکس نمی سوزد برای حال غمناکم مگر سوزد همان شمعی که می سوزد

سر خاکم

درسکوت دادگاه سرنوشت / عشق برما حکم سنگینی نوشت / گفته شد دل داده

ها از هم جدا / وای بر این حکم و این قانون زشت

سالروز آزاد سازی خرمشهر را تبریک عرض می نمایم

اين ديوار هاي سردغرور؛هيچ گاه فرصت نداد که"زمرمه هاي دلتنگي ام"به

سوي تو پر گيرند. کاش بيايي همراه نسيم عشق؛از پشت پنجره نيمه باز رو به

قلبم

عشق تو چشماي هم نگاه كردن نيست با چشماي هم به زندگي نگاه كردنه

براي زيستن دوقلب لازم هست. قلبي که دوست بدارد . قلبي که دوستش بدارند.

قلبي که هديه کند . قلبي که بپذيرد

وقتي دل تنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوستت داره،وقتي نا اميد شدي

به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي. وقتي ساکت شدي به ياد بيار کسي رو

که به شنيدن صداي تومحتاجه

تو دريايي و من موجي اسيرم...كه مي خواهم در آغوشت بميرم... بيا درياي من

آغوش بر كش...نمي خواهم جدا از تو بميرم

اگر از پايان گرفتن غم هايت نااميد شده اي به خاطر بياور که زيباترين صبحي

که تا به حال تجربه کرده اي مديون صبرت در برابر سياهترين شبي هستي که

هيچ دليلي براي تمام شدن نمي ديد

زندگي را دور بزن و آن گاه که بر تارک بلند ترين قله ها رسيدى، لبخند خود را

نثار تمام سنگريزه هايي کن که پايت را خراشيدند

اگر روزي دلت لبريز غم بود گذارت بر مزار کهنه ام بود بگو اين بي نصيب

خفته در خاک يه روزي عاشق و ديوانه ام بود

از زندگي سه چيز آموختم 1.از عشق رسوايي 2.از دوست بي وفايي3. از شب

تنهايي

به نام حضرت عشق

به تو ديگر نتوان کرد سلام به تو ديگر نتوان بست اميد به تو ديگر نتوان

انديشيد که تو ديگر گل ناز همه اي. 

 

اه ساکت باران به روي صورتم دزدانه ميلغزد ولي باران نمي داند که من دريايي

از دردم به ظاهر گر چه مي خندم ولي اندر سکوتي تلخ مي گريم

اي نشسته در خيال من فراموشم مکن با فراموشي و تنهايي هم آغوشم مکن

زندگاني مي کنم چون شعله با خود سوختن زنده ام با سوز و ساز خويش

خاموشم مکن

دوست داشتن رو بايد از برگ درخت آموخت وقتي زرد مي شه، وقتي مي ميره ؛

وقتي از درخت جدا مي شه ؛ بازم پاي همون درخت مي افته

نگاهم ياد باران كرده امشب ،مرا سر در گريبان كرده امشب ،غم و فرياد من از

اين وان نيست،دلم ياد رفيقان كرده امشب.

من از زندگاني آموختم چگونه اشك ريختن را ولي اشكهايم نياموخت چگونه

زندگي كردن را

همیشه نبودنت کنارم ،مرا می آزارد و من عجیب بهانه گیر می شوم . ...... تو

اما........لبخند مهربانت ، ماندگار پیوست می شود بر سکوت